In ‘Die ene leuke klus’ vertellen leden van Redactief over die ene leuke, bijzondere, grappige of mooie klus. Vertrekkend bestuurslid Dieuwke van Wijk bijt het spits af.

Deze klus deed ik in 2013, toen ik nog niet zo lang als corrector werkte. Ik kreeg van een bureauredacteur van Luitingh-Sijthoff de vraag of ik het boek Verkikkerd van Lisette Jonkman wilde corrigeren.

Jong

Toen ik aan de klus begon, las ik al snel dat hoofdpersoon Lucy in Enschede aan de UT studeerde en op de campus ging wonen. Nou heb ik zelf in Enschede gestudeerd en daar ook op de campus gewoond, dus dat vond ik leuk toevallig. Ik vroeg de bureauredacteur hoe ze eigenlijk bij mij terecht waren gekomen – wisten ze dat ik ook in Enschede had gestudeerd? Maar dat was niet zo. Ze vonden het manuscript qua onderwerp gewoon bij me passen, omdat ik nog jong was. Nou ja, relatief dan…

Hufterproof

Het was leuk om bekende dingen tegen te komen in het boek. Lisette kende de campus duidelijk goed, ook al had ze zelf journalistiek in Zwolle gestudeerd. Lucy ging bijvoorbeeld net als ik graag naar de Vestingbar. Ik zag haar daar in gedachten zitten! In de beschrijving van de inrichting van de flat werd een zwart granieten eettafel genoemd. Zo’n tafel had ik in mijn studententijd ook in mijn flat staan, dus ik dacht: ach ja, grappig, zo’n hufterproof geval stond vast in al die flats. Tot ze de opstelling van de banken beschreef: in een bepaalde hoek, de ene schuin boven de andere, als een soort tribunetje voor de tv. Net als in mijn studentenflat! Nu begon ik het raar te vinden…

Kan het zijn…?

Ik mailde de bureauredacteur opnieuw. Wie is Lisette, ik kom bekende dingen tegen. Kan het zijn dat ze iemand kende op dit specifieke flatnummer? Al snel kreeg ik een mail terug, van Lisette zélf: Ik rolde van m’n stoel van het lachen, ik heb ook in die flat gewoond! Wat bleek: haar vriend studeerde aan de Universiteit Twente en zij had een tijd bij hem in gewoond, in exact mijn studentenhuis!

Gaaf

Bij het verschijnen van Lisettes volgende boek, Verslingerd, over diezelfde Lucy, was er een boekpresentatie in de eerdergenoemde Vestingbar. Ik had voorgesteld mijn oud-flatgenoten daarvoor uit te nodigen, maar dat vond Luitingh helaas geen goed idee. Lisette signeerde er wel mijn presentexemplaar van Verkikkerd. In hetzelfde huis hebben gewoond als de schrijver wier boek je corrigeert… zoals Lisette zelf zei: hoe gaaf is dat?